Ustawiasz limit w KB, a serwer metodą kolejnych przybliżeń szuka najwyższej jakości, która mieści się w tym limicie. Potem ponownie odczytuje plik, by go zmierzyć: waga, którą widzisz, to waga pliku binarnego, a nie szacunek.
Prawie wszystkie narzędzia do kompresji działają odwrotnie, niż potrzebujesz: pozwalają wybrać jakość, a dopiero potem dowiadujesz się, ile plik waży. Tutaj wybierasz, ile ma ważyć, a jakości szuka serwer.
Ustawiasz docelową wagę suwakiem — od 0 do 3000 KB, co 50 — a dalej to już praca obliczeniowa. Obraz jest najpierw konwertowany do profilu sRGB i poddawany delikatnemu wyostrzeniu, co kompensuje późniejsze przeskalowanie wykonywane przez sieci i zapobiega temu, by obraz dotarł miękki. Z tak znormalizowanym obrazem zaczyna się wyszukiwanie: kodowanie, sprawdzenie wagi i dzielenie zakresu jakości na pół, do ośmiu przebiegów, w poszukiwaniu NAJWYŻSZEJ jakości, która jeszcze mieści się w twoim limicie. Nie pierwszej, która się mieści: najlepszej, która się mieści.
Gdy znajdzie właściwą, nie ufa potokowi przetwarzania: ponownie otwiera powstały plik binarny i odczytuje z niego szerokość, wysokość i bajty. Dlatego waga widoczna na ekranie jest wagą pobieranego pliku, co do KB, a nie przybliżoną liczbą sprzed kodowania. W karcie wyniku widać wymiar, wagę, format, końcową jakość, na której się zatrzymano, oraz etykietę informującą, czy plik mieści się w limicie.
A jeśli cel jest niemożliwy — są zdjęcia, które w 1080x1920 nie zejdą poniżej pewnej wagi bez zniszczenia — nie dostarcza pierwszego przebiegu ani niczego nie ukrywa: daje najlżejszy plik, jaki udało się uzyskać w całym wyszukiwaniu, i informuje o tym ostrzeżeniem „Powyżej limitu”. To informacja, a nie błąd: wiesz już, że z tym obrazem i tym wymiarem nie da się zażądać takiej liczby.
Docelowa waga podróżuje razem z resztą przygotowania, więc to nie jest osobne narzędzie: stosuje się ją do wszystkich 15 miejsc docelowych z katalogu (każde ma już wstępnie ustawioną zalecaną wagę), do twojego kadrowania, do obrotu i do wybranego rodzaju wypełnienia, a także w partii, gdy robisz to samo zdjęcie w wielu wymiarach naraz.
Korzystaj za darmo, bez zakładania konta. Jeśli zechcesz zapisać wynik, możesz zarejestrować się później.
Zapisz / Zarejestruj sięWybierasz wynik, a nie ustawienie
mówisz, ile KB ma ważyć plik, a jakość wylicza serwer. To przeciwieństwo suwaka jakości ustawianego na ślepo.
Szuka maksymalnej jakości, która się mieści, a nie pierwszej, która się mieści
do ośmiu przebiegów z dzieleniem zakresu na pół, więc nie zostawia ci pliku dużo brzydszego, niż jest to konieczne przy zadanym limicie.
Wagę mierzy, ponownie odczytując już zakodowany plik binarny, a nie szacując ją wcześniej
liczba na ekranie jest dokładnie taka, jak w pobieranym pliku.
Gdy cel jest niemożliwy, mówi ci o tym
dostarcza najlżejszy plik, jaki udało się uzyskać, z etykietą „Powyżej limitu”, zamiast udawać, że cel został osiągnięty.
Ventaja 5
Przed kompresją normalizuje do sRGB i stosuje delikatne wyostrzenie, co właśnie zapobiega ponownej kompresji obrazu przez sieć i rozmyciu go.
Ventaja 6
Pokazuje ci końcową jakość, na której się zatrzymano, więc wiesz, czy miałeś spory zapas, czy byłeś na granicy, i możesz świadomie podnieść lub obniżyć limit.
Ventaja 7
Każde miejsce docelowe z katalogu ma już ustawioną zalecaną wagę, a ty możesz ją zmienić lub zostawić na „Bez limitu” (na przykład dla PNG z przezroczystością). Nie musisz sprawdzać, ile przyjmuje każda sieć.
Bez rejestracji
jako gość przygotujesz 3 pliki dziennie, bez znaku wodnego i w pełnym wymiarze oraz wadze. Przesuwanie limitu i podgląd kadru na ekranie nic nie kosztują.
Wgraj zdjęcie, wybierz miejsce docelowe, ustaw limit w KB i pobierz zmierzony plik. Bez rejestracji i bez instalowania czegokolwiek.
W funkcjach korzystających ze sztucznej inteligencji odpowiedzi generuje sztuczna inteligencja i nie zastępują porady specjalisty.