Zaznacz prostym językiem, co robi Twoje rozszerzenie, a otrzymasz poprawny manifest.json, dokładną listę uprawnień i dosłowny komunikat, który zobaczy instalujący. Za darmo, bez konta i bez AI.
Ty opisujesz możliwości; manifest wyprowadza aplikacja. Ani jednego uprawnienia za dużo, ani niespodziewanego komunikatu instalacji.
Kreator Manifest V3 w Google Chrome wychodzi od tego, co Twoje rozszerzenie ma robić, a nie od dokumentacji API. Zaznaczasz spośród 24 możliwości opisanych prostym językiem — odczyt aktywnej karty, wstrzyknięcie skryptu na stronę, zapis danych, dodanie menu kontekstowego, otwarcie panelu bocznego, skrót klawiszowy, deklaratywne reguły sieciowe, alarmy, schowek, pobieranie plików, powiadomienia, omnibox, OAuth — a aplikacja dobiera minimalny zestaw uprawnień z katalogu 34, plus uprawnienia hosta dla konkretnych domen, które podasz.
Przy każdym uprawnieniu, które trafia do manifestu, widzisz dwie rzeczy: poziom ryzyka oraz — gdy Chrome wyświetla komunikat przy instalacji — dosłowny tekst, który przeczyta użytkownik. Zaznaczenie `tabs` oznacza „Read your browsing history”; `history` — „Read and change your browsing history on all signed-in devices”; uprawnienie hosta — „Read and change your data on” i dalej Twoje domeny. Spośród 34 uprawnień w katalogu 16 jest oznaczonych jako wysokiego ryzyka, a 12 nie generuje żadnego komunikatu, więc od razu widzisz, które kosztują Cię instalacje, a które nic nie kosztują, jeśli chodzi o zaufanie.
Z tego powstaje kompletny manifest.json z wcięciami: manifest_version 3, name, version, description, icons w rozmiarach 128/48/32/16, action, service worker oraz tylko te klucze, które odpowiadają temu, co zaznaczyłeś — content_scripts, options_ui, side_panel, commands, declarative_net_request z własnym zestawem reguł, web_accessible_resources, omnibox, oauth2, minimum_chrome_version, host_permissions i optional_host_permissions. Obok JSON-a dostajesz drzewo plików projektu i szkielet każdego z nich: service-worker.js, content.js i content.css, popup.html/js/css, options.html/js, sidepanel.html/js, offscreen.html/js, rules.json oraz README z krokami zgłoszenia.
Zanim to otrzymasz, aplikacja sprawdza manifest względem własnego schematu i zweryfikowanych limitów sklepu: czy wersja manifestu to 3, czy nazwa nie przekracza 75 znaków, a krótki opis 132 — liczonych po rzeczywistych glifach, a nie po bajtach — czy numer wersji składa się z jednej do czterech liczb rozdzielonych kropkami i czy zadeklarowano ikony. Ostrzega też przed tym, co spowalnia weryfikację: prośbą o dostęp do wszystkich witryn zamiast do konkretnych domen, deklarowaniem jednocześnie `tabs` i `activeTab`, gdy wystarczyłoby to drugie, gromadzeniem uprawnień wysokiego ryzyka oraz trzema obowiązkami czekającymi w dashboardzie — uzasadnieniem każdego uprawnienia (także hosta), adresem URL polityki prywatności i deklaracją zdalnego kodu.
Cały proces jest deterministyczny: nie bierze w nim udziału żaden model AI, nie są odpytywane żadne zewnętrzne API i nie potrzebujesz konta. Jako gość możesz wygenerować do 10 manifestów w jednej sesji; darmowe konto jest potrzebne tylko do zapisywania ich pod nazwą i pobierania projektu w pliku ZIP.
Korzystaj za darmo, bez zakładania konta. Jeśli zechcesz zapisać wynik, możesz zarejestrować się później.
Zapisz / Zarejestruj sięMinimalne uprawnienia z założenia
deklarujesz możliwości, a nie uprawnienia. Aplikacja tłumaczy 24 możliwości na niezbędne uprawnienia i nie dodaje żadnego „na wszelki wypadek”. Jedna z kontroli mówi dosłownie, ile możliwości zadeklarowałeś i że z nich wynikają wszystkie uprawnienia, i żadne więcej.
Komunikat instalacji, zanim opublikujesz
dla każdego uprawnienia, które generuje komunikat, widzisz dosłowny angielski tekst, który Chrome pokaże przy instalacji, z już podstawionymi domenami. To różnica między decyzją opartą na danych a odkryciem tego, gdy karta jest już na recenzji.
Ryzyko dla każdego uprawnienia, z oznaczeniem kosztownych
katalog klasyfikuje swoje 34 uprawnienia na wysokie, średnie i niskie ryzyko, w tym 16 o wysokim, a walidator podsumowuje, ile uprawnień wysokiego ryzyka masz i które, bo każde z nich będzie wymagać bardzo konkretnego uzasadnienia w dashboardzie.
Konkretne domeny zamiast `<all_urls>`
jeśli to, co zaznaczasz, wymaga uprawnień hosta, aplikacja prosi o dokładne domeny i ostrzega, gdy tylko wykryje wzorzec otwarty na wszystkie witryny, a to główny powód wolnej recenzji lub odrzucenia. Obsługuje też żądanie ich jako opcjonalnych.
Wykrywa klasyczną redundancję
jeśli prosisz jednocześnie o `tabs` i `activeTab`, oznacza to i wyjaśnia, że po usunięciu `tabs` znika komunikat „Read your browsing history”, gdy wystarczy Ci karta, którą osoba ma przed sobą w chwili kliknięcia Twojej ikony.
Limity liczone w rzeczywistych glifach
nazwa do 75 znaków, krótki opis do 132. Liczone są jako prawdziwe znaki, więc akcent lub emoji zajmuje jeden, a nie dwa czy cztery. Mówi Ci, ile masz z ilu, a nie tylko czy mieścisz się w limicie.
Manifest i szkielet, nie tylko JSON
oprócz manifest.json powstaje drzewo plików projektu i początkowa zawartość każdego z nich (service worker, content script, popup, strona opcji, panel boczny, dokument offscreen, zestaw reguł sieciowych i README z krokami wysyłki), gotowe do otwarcia w edytorze.
Deterministyczny, darmowy i bez konta
zero wywołań AI i zero API stron trzecich, więc ten sam manifest generuje się tak samo dziś i jutro. Do 10 manifestów na sesję jako gość; darmowe konto jest potrzebne tylko do ich zapisywania i pobierania ZIP-a.
Zaznacz, co robi Twoje rozszerzenie, i od razu zobacz manifest, uprawnienia i komunikaty instalacji. Bez konta, bez AI i bez kosztów; załóż darmowe konto tylko wtedy, gdy chcesz zapisać projekt i pobrać go w ZIP-ie.
W funkcjach korzystających ze sztucznej inteligencji odpowiedzi generuje sztuczna inteligencja i nie zastępują porady specjalisty.